.jpg)
De op één na grootste Duitse tv-zender, ZDF deed uitgebreid verslag over Alanya op haar homepage. Deze werd door de vele Duitse inwoners van Alanya zeer op prijs gesteld.
Tussen een lange vakantie en een nieuw begin.
Hoe Duitse pensioengerechtigden de Turkse badplaats bevolken én veranderen
Door Ulrich Pontes, Alanya. .jpg)
Filterkoffie onder de palmen, kerstversieringen in de warme zon; Duitsers met pensioen bevolken het vakantiebolwerk Alanya, bijzonder in de winter. Zoveel Duitse mentaliteit gaat niet geruisloos aan de Turkse badplaats voorbij.
“Zachtjes valt de sneeuw” klinkt uit de juke box. Eigenlijk stelt men zich een Kerstmiddag anders voor. Gouden zonnestralen schijnen door de wijnranken op het terras. De gasten hebben geen haast, korte mouwen en sandalen laten een bruine maar ook vaak gerimpelde huid zien. “Zachtjes valt de sneeuw” schalt uit de met een Kerstster versierde juke box terwijl een vrouw tegen een kennis zegt dat het nu vast kouder gaat worden want de thermometer gaf slechts 18 graden aan...
Als pastoor Rainer Wutzkowsky de verzamelde groep begroet spreekt hij luid en langzaam, de ongeveer 30 toehoorders zijn bijna allemaal boven de 60. .jpg)
Zon en implantaten.
Het schouwtoneel waar het zomerse Kerstfeest zich afspeelt is in Alanya, hét vakantie-oord aan de Turkse Riviëra. Daar worden niet alleen de koffie-rondjes en de kerkdienst voornamelijk door senioren bezocht, heel Alanya is in de wintermaanden een soort van toevluchtsoord voor de Duitse pensionada kolonie. De stamgasten komen voor vele weken, al tientallen jaren en dat meermaals per jaar. Zij genieten van het weer (“de zon doet onze oude botten zo goed”) en van het vriendelijke, Duitssprekende personeel (“je wordt begroet als door je eigen zoon”) ook gaan ze hier naar de tandarts (“deze implantaten zijn in Duitsland minstens drie maal duurder”)
Bier, vlaggen en de vooruitgang.
De 90-jarige Luise Andrich overwintert sinds acht jaar in Alanya;. “ik boek al in de zomer want mijn hotel is altijd vol” Mensen zeggen wel eens; “overwinteren in Turkije, ben je gek of zo?” Maar alles is hier toch tip-top in orde? Alles is schoon, ik kan zonder bang te zijn overal naar toe, het strand, stad, kasteel of naar de haven. Voor een paar lira kom ik met de bus waar ik maar wil. Een kleine 1800 euro betaalt Luise voor drie maanden in een middelklasse hotel met half pension inclusief de vliegreis.
Een paar stappen verder zitten in het “Schaka-trefpunt” Heinz, Günter en Kurt. Vrienden die elkaar jaren geleden in Alanya leerden kennen. “Hier ken ik meer mensen dan thuis” vertelt Heinz. Op tafel staan drie flesjes Turks Efes bier en een zwart-rood-goud vlaggetje. Het gesprek gaat over de kredietcrisis, de gestegen alcohol prijzen, over een onvergetelijke rit met een huurauto door het nabijgelegen Taurus gebergte en over de waarschijnlijke overname van hun hotel die dringend gerenoveerd moet worden. Kurt over de vooruitgang; “weet je nog? Acht jaar geleden hadden we bergschoenen aan nu kan je op naaldhakken lopen”
Afvalscheiding, roggenbrood, palmen, zee en bergen. Vooral Duitsers en Scandinaviërs voelen zich thuis in Alanya.
Nieuwe Alanyanezen.
Alanya was vijftig jaar geleden een provinciestadje met bananenplantages, een oud kasteel en een grot. Nu telt Alanya, samen met de omliggende gemeenten een kwart miljoen inwoners en een capaciteit van 150.000 hotelbedden. Een ontwikkeling waarin de Duitsers een groot aandeel hebben. Zij stonden aan het begin van de toeristen-boom en het grootste gedeelte van de 2 miljoen toeristen per jaar zijn Duitsers. In de laatste 10-15 jaren hebben steeds meer buitenlanders Alanya gekozen tot hun oudedag-woonplaats. Sommigen laten zich hier zelfs begraven, niet in de laatste plaats vanwege de lage kosten. De pioniers van deze immigratie-golf waren wederom de Duitsers. Vandaag de dag bezitten zo’n 3000 Duitse staatsburgers een verblijfsvergunning, daadwerkelijk zouden drie maal zoveel mensen hier willen wonen. Maar vele pendelen tussen Duitsland en Turkije en volstaan met een toeristenvisum.
De nieuwe Alanyenezen zoals gemeenteraadslid en tapijtenhandelaar dhr. Abdullah Karaoglu ze noemt. Berlijners welkom, zwijnen verboden.
Symphatiek vertelt dhr.Karaoglu over de gepensioneerde Duitsers in zijn woonblok. Zuinig zijn ze, ze maken een millimeter-calculatie zodat ze precies weten waar het wasmiddel het goedkoopste is. En de man van het stel begon in de tuin te werken, prachtig werd het. De andere bewoners zijn hem er dankbaar voor en houden nu ook de tuin mooi bij en maken nu hun sigaretten uit in een asbak. Bovendien brachten de Duitsers filterkoffie en de Duitse bakker verkoopt ook Berlinerbollen en roggenbrood aan Turkse klanten. Dat vele Nieuwe Alanyanezen graag eens varkensvlees eten daar praat dhr. Karaoglu niet over. Maar na enige weken verlangen de meesten toch wel erg naar een knakworst of een eisbein. Je hoort vaak dat varkensvlees bij de wet niet verboden is maar toch niet te koop, het zou de moslim klanten van de slager wegjagen. Een nabijgelegen varkens boerderij vecht tegen de ambtelijke molen en om zijn bestaan. De enige kans op een echt Duitse varkensgebraad is zelf importeren. Bovendien zijn er enkele eetgelegenheden die in het bijzonder op de Duitse smaak zijn afgestemt met varkensvlees gerechten meegebracht door de vaste gasten.
Adviesorgaan voor Buitenlanders: voorbeeld voor Alanya?
Niet alleen in de voorbeelden van alledag is de invloed van de Nieuw Alanyanezen merkbaar. Integreren staat hoog op de politieke agenda, wat Alanya in Turkije tot voorloper maakt. Dhr Karaoglu, gemeenteraadslid en Hoofd van de Toeristencommissie is ook de voorzitter van het Adviesorgaan voor Buitenlanders, volgens hem de enige vereniging in zijn soort in Turkije. Zonder al teveel wettelijke regels maar in goede samenwerking met de burgemeester, bemoeit het adviesorgaan zich daar waar de Nieuwe Alanyanezen alarm slaan. Dit omdat zij bepaalde gevaren eerder bemerken en het burokratisch hordenlopen als minder erg ervaren dan de Turkse inwoners.
Infobox
Het Adviesorgaan voor Buitenlanders van de stad Alanya,
werd in 2004, na een bijeenkomst waarbij alle buitenlandse burgers uitgenodigd werden, opgericht. Het Adviesorgaan wordt bemand door mensen uit negen verschillende landen die maandelijks bijeen komen. Onder andere is er in de Duitse taal een “leidraad voor Nieuw Alanyanezen” uitgegeven en het kantoor is ook een inloopplaats voor alle soorten probleemgevallen. Alanya een voorbeeld voor integratie?
In het 150 kilometer verder gelegen Antalya waardeert organisatiedeskundige dhr. Erol Esen een Adviesorgaan voor Buitenlanders als een goede eerste stap is. De hier wonende Duitsers en andere buitenlanders hebben een groot potentiëel, zij kunnen bijdragen aan een geciviliseerder maatschappij, initiatieven aandragen en de EU koers concreet in het dagelijkse leven toe passen. Hij wenst dat de buitenlandse ingezetenen ook het recht krijgen om aan de gemeenteraadsverkiezingen mee te mogen doen.
Turks worden, maar dan met mate
Deze voorstelling gaat sommige toch te ver. Ze mogen dan wel vele Turkse vrienden hebben, lezen in de tweewekelijkse uitgave van de Duitse krant “Prima Türkei Zeitung” wat er zoal gaande is. Sommige zetten zich in voor het dierenasiel, voor hun zieke Turkse buren of voor de Duits-Turks-Vriendschapsvereniging. Vloeiend Turks spreken er maar weinig want er zijn immers zoveel Turkse mensen die Duits spreken.
Uit een studie van de Universiteit van Izmir bleek onder meer dat vele terug zullen keren naar hun vaderland als het met de gezondheid bergafwaarts zou gaan.
Kerstfeest met “kaffee und kuchen” en Duitse kerstliedjes. Een beetje bezinning maar niet al te serieus, zo begon pastoor Wutzkowsky zijn dienst. De sfeer is hier onder de Turkse zon geheel anders. Maar de mensen laveren tussen alles door, zoveel anders dan in het thuisland zijn ze niet wat niet verkeerd is. Wie naar hier komt moet om kunnen gaan met de ongedwongen manier van leven, mensen die het wat hoog in de bol hebben komen toch al niet naar Turkije, aldus de pastoor.
|
.jpg)
