DE BURCHT VAN ALANYA
De Burcht van Alanya, waarvan de vestingmuren circa 6,5 kilometer lang zijn, bevindt zich boven het schiereiland dat tot 250 meter boven de zee uitkomt.... Hoewel de vestiging in het schiereiland Alanya, die ook bekend staat met de naam ‘Kandeleri’, terug gaat tot in de Hellenistische periode, kan men zien dat de historische overblijfselen werkstukken zijn van de Seldsjoeken in de 13de eeuw. De Burcht werd in 1221 door de Seldsjoekische Sultan Alaaddin Keykubat tot stand gebracht, die deze stad toen overnam en opnieuw bouwde. De burcht bestaat uit 83 torens en 140 burchttorens.
Om in de middeneeuwen de waterbehoefte van de stad te kunnen voorzien werden er ongeveer 400 waterreservoirs gebouwd, waarvan sommige hedendaags nog steeds in gebruik zijn.
De vestingmuren zijn op een geplande wijze gebouwd en gingen vanuit Ehmedek, İçkale, Adam Atacağı, Cilvarda Burnu, Arap Evliyası Burcu, Esat Burcu naar beneden via Tophane en Tersane, om vervolgens te eindigen bij Kızılkule. Op de top van het schiereiland vindt men de Citadel (İçkale), welke thans als openluchtmuseum dienst doet. Sultan Alaaddin Keykubat heeft zijn paleis hier laten bouwen. De vestiging in de burcht wordt thans nog voortgezet.
Vóór de historische huizen die van hout en van baksteen gebouwd zijn, worden er op houten stalletjes zijde en katoen geweven, pompoenen in verschillende figuren beschilderd en authentiek maaltijden geserveerd in de kleine tuintjes. Er bevinden zich ook restaurants en cafés op de weg naar de Burcht op het talud van de haven. De Burcht is toegankelijk voor voertuigen. Lopend is de top binnen één uur te bereiken
DE RODE TOREN
Staat in de haven. Het symbool van de stad, het achthoekige monument is het Seldsjoekische werk uit de 13de eeuw. De toren is in 1226 in opdracht van Seljoekse Sultan Alaaddin Keykubat door de architect Ebu Ali Reha el Kettani gebouwd, deze heeft ook de Burcht van Sinop gebouwd. Tijdens de bouw is voor de bovenkant van de toren gebruik gemaakt van rode bakstenen, waarnaar de toren haar naam aan dankt. In de torenwanden zijn marmeren blokken uit de oude geschiedenis.
De achthoekige toren heeft een diameter van 29 meter en bestaat uit 12.5 meter brede en 33 meter hoge wanden. De toren heeft 5 etages. De toren beklimt men met 85 stenentreden.
De Toren is de wachter van de haven en de werf . Na de restauratie in de jaren 1950 werd deze in 1979 voor bezoekers geopend als etnografisch museum.
SCHEEPSWERF
Zes jaar na de overname van de stad door de Seldsjoekische Sultan Alaaddin Keykubat is men in het jaar 1227, in de buurt van Kızılkule (Rode Toren), begonnen met de bouw van de werf en waarna deze binnen één jaar werd voltooid. De uit vijf boogvormige aanlegplaatsen bestaande werf is vanuit de zeezijde 56,5 meter breed en 44 meter diep. De ligging van de plaats van de werf zo uitgestippeld, dat men het meeste zonlicht kan ontvangen. Bij de toegangspoort van de werf ziet men de inscriptie die het embleem van Sultan Keykubat draagt en versierd is met rozetten. De Werf van Alanya is de eerste werf van de Seldsjoeken in de Middellandse Zee. Alaaddin Keykubat werd ook de “Sultan van de twee zeeën” genoemd, omdat hij voor de werf van Alanya ook de werf van Sinop in de Zwarte Zee had laten bouwen. Aan de ene kant van de werf vindt men de gebedsruimte en aan de andere kant de kamer van de gardesoldaat. In een van de aanlegplaatsen is er een met de tijd opgedroogde put te vinden.
De toegang tot de werf, welke men zowel via de zee en als lopend via de Rode Toren kan bereiken, is gratis.
TOPHANE (Kanonnenfabriek)
Men heeft ter bescherming van de werf, naast de werf tegen een rots aan een kanonnenfabriek gebouwd ter hoogte van 10 meter boven de zee. Het is bekend dat men in dit in het jaar 1227 met gesneden stenen gebouwde en uit drie verdieping bestaande vierkante gebouw, kanonskogels heeft geproduceerd t.b.v. oorlogsschepen. Het Ministerie van Cultuur en de gemeente Alanya zijn druk bezig om zowel de Werf als de Kanonnenfabriek open te stellen als maritiem museum.
EHMEDEK
De aan de noordzijde van de Burcht liggende en door de Byzantijnen gebouwde kleine burcht werd in de periode van de Seldsjoeken als “middenburcht” opnieuw gebouwd. Uit de inscriptie bij de toegangspoort blijkt, dat deze in het jaar 1227 gebouwd moet zijn. Het vermoeden bestaat dat deze is vernoemd naar de beroemde bouwmeester “Ehmedek” uit de Seldsjoekische periode. De uit twee gedeelten bestaande middenburcht, waarbij bij elk gedeelte drie torens te zien zijn, bevindt zich op een strategisch punt om aanvallen vanuit het land te weren en om tevens de binnenburcht te beschermen, alwaar het Paleis van de Sultan zich ook bevindt. De muren van de torens zijn in de periode van de Byzantijnen uit de rotsen gehouwen. De drie waterreservoirs van de middenburcht worden hedendaags nog gebruikt. Op de wanden van de burcht zijn tekeningen van schepen uit de periode van de Seldsjoeken te zien.
DE SÜLEYMANİYE MOSKEE
De Sultan van de Seldsjoeken Alaaddin Keykubat liet deze moskee in het jaar 1231, tijdens de herinrichting van de stad, op het hoogste punt van de burcht en net buiten de binnenburcht bouwen. Deze moskee is in latere perioden ingestort. Maar in de 16e eeuw, in de periode van het Ottomaanse Rijk, liet Kanuni Sultan Süleyman deze opnieuw bouwen. Deze uit één minaret bestaande moskee werd ook Alaaddin Moskee, Kale Moskee of Süleymaniye Moskee genoemd. De moskee is destijds gebouwd met restanten van steen en tegels. Deze heeft een met dakpannen bedekte achthoekige koepel. Om de akoestiek te kunnen realiseren heeft men bij de draagconstructie van de koepel 15 kleine kubussen geplaatst. Tijdens de gebedsdienst valt deze eigenschap zeker op. De laatste gemeenschapsplaats werd overdekt met drie met dakpannen bedekte koepels, die rusten op 4 kolommen. De luiken van ramen en deuren tonen prachtige houtsnijwerken uit de Ottomaanse periode.
BEDESTEN
Deze bevindt zich in de Burcht, in de buurt van de Süleymaniye Moskee en werd vermoedelijk in de 14de of 15de eeuw, in de periode van de Karamanoğulları, als bazaar of als herberg gebouwd. Dit met gesneden stenen gebouwde vierkante gebouw heeft 26 kamers en een binnenplaats van 13 meter breed en 35 meter lang. Dit historisch gebouw wordt nu gebruikt als hotel, restaurant en cafetaria. De middeleeuwse winkels aan de binnenplaats zijn als hotelkamer ingericht. In de tuin vindt men een groot reservoir, die via een trap te bereiken is. Het uitzicht vanuit de tuin is prachtig: aan de ene kant ziet men de vestingmuren van de burcht, de Middellandse Zee en het strand en aan de andere kant het Taurus gebergte. De Bedesten kan men met toestemming van de eigenaar bezichtigen.
DARPHANE (Munthuis)
Deze gebouwen vindt men aan het uiteinde van het schiereiland, gelegen aan de Cilvarda Burnu, die bestaat uit 400 meter lange en steile rotswanden. In deze met gesneden stenen gerealiseerde gebouwen worden geen munten geslagen, ondanks het feit dat deze onder het volk bekend staan als “Darphane”. Een van deze sinds de 11e eeuw bestaande stenen gebouwen was een kleine kerk en de overige gebouwen werden vermoedelijk gebruikt als klooster. De koepel van de kleine kerk is nog intact. Boven de rotsen is een waterreservoir aanwezig. Via een pad met uit de rotsen gehouwen treden bij de binnenburcht kan men de stenen gebouwen in de Cilvarda Burnu kan bereiken. Dit pad is tegenwoordig echter niet meer in gebruik. De toegang via zee is moeilijk en gevaarlijk. Maar, deze heeft zowel vanuit de binnenburcht als vanuit zee, tijdens het voorbij varen met boten, een prachtige uitzicht.
AKBEŞE SULTAN MESCIIT
Deze bevindt zich in de burcht, ten westen van Bedesten en 100 meter na de Sülemaniye Moskee. Akşebe Sultan, de eerste commandant van de Alaaddin Keykubat in de Burcht van Alanya, liet deze in 1230 bouwen. De buitenkant van deze mesciit werd met gesneden stenen en de binnenkant en de koepel werden met baksteen gemetseld. Het heeft een vierkante plattegrond met twee kamers. Een van deze kamers is een klein gebedshuis (mesciit) en in de andere is het mausoleum van Akşebe Sultan. In het mausoleum bevinden zich nog drie graven. Uit de overblijfselen blijkt, dat de abscis van het bedehuis van keramiek is. In de inscriptie staat: “God kan de onzichtbaren van de aarde en de hemel zien. De mesciiten van Allah kunnen alleen door degenen worden gebouwd die in Hem en in het hiernamaals geloven. Hij heeft er voor gezorgd, dat dit in het jaar 1230, in de periode van de Grote Sultan Alaaddin, door zijn zwakke volgeling Akşebe, die behoefte had aan Zijn genade, werd gebouwd.”
Een paar meter na de mesciit bevindt zich een cilindervormige en van baksteen gebouwde minaret. Deze minaret die eindigt bij de heilige cirkel, heeft een interessant aanzicht.
ANDIZLI MOSKEE
Bevindt zich in de wijk Tophane. Emir Bedrüddün liet deze moskee, die zijn naam aan de ernaast staande alantboom te danken heeft, in 1277 bouwen. Deze wordt ook wel Emir Bedrüddün Moskee genoemd. Het vertoont oorspronkelijke architectonische kenmerken uit de periode van Seldsjoeken. Het is gebouwd van gesneden stenen en heeft een korte minaret. De kansel is een mooi voorbeeld van Seldsjoekse houtsnijkunst. Deze moskee is te bereiken via de onderste poort bij de Rode Toren (Kızıl Kule).
SİTTİ ZEYNEP MAUSOLEUM
Deze bevindt zich op een grote rots op de route naar de Burcht. Men vermoedt dat deze uit de periode van de Seldsjoeken of het Ottomaanse Rijk is overgebleven. Het gebouw bestaat uit twee vierhoekige kamers met een koepel. In een van de kamers is een lange Sanduka (sarcofaag) aanwezig en de andere kamer is leeg. Evliye Çelebi schrijft dat dit een Bektaşi Mausoleum is. Men heeft geen concrete informatie over Sitti Zeynep. In de Ottomaanse fondsschriften van de periode van Kanuni Sultan Süleyman stond vermeld, dat de naam van dit mausoleum “Sitti Zeynep bin’t Zeynülabidin” is. Men denkt dat het in dit mausoleum aanwezige graf van een heilige is. In de rots, waarop het mausoleum gebouwd is, heeft men in de tijd van het Oud Romeinse Tijdperk drie grafruimtes van twee meter diep (lahits) uitgehouwen. Tijdens een bepaalde periode zijn deze ook als waterdepot in gebruik geweest.
HİDRELLEZ KERK
Deze bevindt zich op 10 kilometer afstand van het centrum van Alanya, binnen de grenzen van het dorp Hacı Mehmetli en in de buurt van Hıdır İlyas. Deze kerk, die vermoedelijk in het begin van de 19e eeuw op een bergflank aan de Middenlandse Zee gebouwd is, wordt vandaag de dag eveneens als gebedsruimte bezocht door Christenen en Moslims. Het vierkante gebouw is gebouwd van steen en baksteen en heeft een kleine abscis. De kerk heeft een tussenverdieping met houtversieringen. De fresco’s aan de muren zijn beschadigd.
Uit de inscriptie blijkt dat deze kerk in 1873 gerenoveerd is. De in het Museum van Alanya bewaarde inscriptie werd met het Griekse alfabet in het Turks (Karamaans) geschreven. Deze kerk ging in 1924 dicht na het vertrek van de in Alanya woonachtige Turks sprekende Orthodoxen naar Griekenland (dit in verband met het uitwisselingsverdrag). Deze Hidrellez Kerk, waar ook een waterbron in de buurt aanwezig is, werd ook de Agios Georgios Kerk genoemd. Soortgelijke kerken ziet men ook in de binnenburcht van Antalya. De toegang tot deze locatie is gratis.
ŞARAPSA HERBERG
Een gebouw uit de 13e eeuw, dat 13 kilometer ten westen van Alanya en langs de stedelijke autoweg ligt. Gıyaseddin Keyhüsrev, een Sultan uit de Seldsjoekische periode, heeft dit gebouw tussen 1236 en 1246 als karavaanserai op de zijderoute laten bouwen. Dit gebouw werd circa op een tien are groot grondstuk gebouwd, met muren die gemetseld zijn van groot gesneden stenen. Deze karavaanserai vervulde in de middeleeuwen de functie van een belangrijke verblijfsplaats. Nu wordt deze karavaanserai als amusementscentrum gebruikt.
ALARA BURCHT
Alaaddin Keykubat, een Sultan uit de Seldsjoeken periode, liet de Alara Burcht in 1232 bouwen. Deze ligt 37 kilometer ten westen van Alanya en 9 kilometer van de zee af. De burcht ligt langs de zijderoute en waarborgde de veiligheid van de langs de Alara Rivier rustende karavanen. De burcht werd op de helling van een steile heuvel gebouwd, tussen 200 en 500 meter hoogte, en heeft een fantastisch uitzicht. Het bestaat uit twee gedeelten: de buiten- en de binnenburcht. Het is via een 120 treden tellende donkere galerij te bereiken. Men moet oppassen voor onkruid en bouwval, aangezien de burcht als ruïne aangemerkt is en dat derhalve toegang niet is toegestaan. In de burcht zijn tunnels uitgehakt in de rotsen. Tussen de overblijfselen vindt men een klein paleis, een kamer van de burchtfunctionarissen, een moskee en een Turks bad (hamam). Degenen die de top van de Alara Burcht willen bereiken, dienen rekening te houden met minstens een 1 uur durende klim, waarvoor zij goed uitgerust moeten zijn. Maar één ding is zeker, het uitzicht vanaf de top zal zeker de moeite waard zijn.
ALARA HERBERG
Deze ligt op 800 meter afstand van de Alara Burcht op een vlakte naast de Alara Rivier. Gebouwd enkel met groot gesneden stenen op tweeduizend vierkante meter als Karavaanserai. Deze in het jaar 1231 gebouwde herberg werd een aantal jaren terug gerenoveerd en is nu in gebruik als restaurant en winkelcentrum. De wachtpost van de karavaanserai heeft zijn oorspronkelijke waarde behouden. De tweede poort van de karavaanserai mond uit in de verblijfsplaats van de reizigers. Aan weerszijden van een zeer lange galerij zijn kleine kamers aanwezig. Binnenin de karavaanserai bevindt zich ook een fontein, een gebedsruimte en een hamam. De tijdens de renovatie gevonden stenen zijn voorzien van handtekeningen van de vaklieden. Terwijl Alaaddin Keykubat zich in de inscripties van Alanya als “de Sultan van het land en van de twee zeeën en de heerser van Arabische en Perzische Landen” betitelde, krijgt hij ook in de inscriptie van Alarahan de titel van “de veroveraar van de landen als Griekenland, Syrië, Armenië en Frankrijk”. De toegang naar Alarahan is niet gratis. Het is ook mogelijk om, in plaats van het restaurant in de Herberg, een maaltijd te genieten bij één van de kleine plattelandsrestaurantjes gelegen langs de Alara rivier en tevens te zwemmen in de rivier totdat het eten wordt geserveerd.
KARGI HERBERG
Deze bevindt zich ten westen van Alanya en ten noorden van de Kargı rivier. Omdat de herberg geen inscripties heeft, is er geen informatie voor handen over de bouw. Het betreft hier een stenen gebouw van 46 meter breed en 50 meter lang. Het vermoeden is dat dit gebouw tijdens de periode van de Romeinen, Seldsjoeken en de Ottomanen dienst heeft gedaan als karavaanserai ter hoogte van Kesikbel, op de route van de Middellandse Zee en Midden Anatolië. De kamers bevinden zich rond de binnenplaats en alle kamers hebben een schoorsteen in het plafond voor de aan- en afvoer van lucht. Tegenover de poort ziet men de uit de steen gehakte voederbakken voor de dieren. Het pand bevind zich in een bouwvallige toestand.
